Czytanie po japońsku na początku może wydawać się trudne: obok prostych znaków pojawiają się skomplikowane kanji, a jeden znak nie zawsze czyta się tak samo. Nie trzeba jednak uczyć się wszystkiego naraz. Pierwszym krokiem jest poznanie hiragany i katakany, czyli dwóch zestawów znaków służących do zapisywania brzmienia słów. Dopiero później warto stopniowo dodawać kanji, ucząc się ich w konkretnych wyrazach. Ważne jest też rozróżnianie krótkich i długich samogłosek oraz znaków, które wpływają na wymowę. Jak rozpoznać, co należy przeczytać, i dlaczego znany znak czasem brzmi inaczej? Wyjaśniamy podstawy na przykładach oraz pokazujemy, jak przejść od odczytywania pojedynczych znaków do prostych zdań.
Jak czytać język japoński zapisany trzema rodzajami pisma?
W japońskim używa się trzech rodzajów pisma: hiragany, katakany i kanji. Hiragana zapisuje m.in. końcówki gramatyczne oraz wiele rodzimych słów. Katakaną zapisuje się przede wszystkim zapożyczenia, np. テレビ (terebi – telewizor). Hiragana i katakana, nazywane łącznie kana, mają po 46 podstawowych znaków; występują też ich warianty i połączenia. Większość odpowiada samogłosce albo połączeniu spółgłoski z samogłoską: ね czytamy ne, a こ – ko, więc ねこ to neko („kot”). Wyjątkiem jest m.in. ん, oznaczające dźwięk nosowy, zapisywany jako n. Kanji różnią się od kana: mają własne znaczenia i mogą mieć kilka odczytań. Znak 山 oznacza „górę”; gdy występuje sam, czytamy go yama (やま). W nauce hiragany i katakany najlepiej przechodzić od pojedynczych znaków do prostych słów. Tekst poziomy czyta się od lewej do prawej, a pionowy – z góry na dół, kolumnami od prawej do lewej.
Jak czytać małe znaki i długie samogłoski?
Rozpoznawanie podstawowych znaków to dopiero początek, ponieważ ich wielkość i układ wpływają na odczytanie. Małe ゃ, ゅ i ょ łączą się z odpowiednim poprzedzającym znakiem: きゃ wymawia się kya, podczas gdy きや czytamy kiya. Małe っ oznacza krótkie zatrzymanie przed następną spółgłoską, np. w きっぷ (kippu – bilet). Zwróć też uwagę na długie samogłoski: w コーヒー (kōhī – kawa) kreska ー przedłuża poprzedzającą samogłoskę. Inaczej czyta się również niektóre znaki pełniące funkcję partykuł, czyli elementów gramatycznych zdania. Na przykład は zwykle brzmi ha, ale jako partykułę wymawia się wa: これはペンです (kore wa pen desu – „To jest długopis”). Podobnie へ w funkcji partykuły czyta się e, a を – o. Takie przykłady warto ćwiczyć pod okiem lektora, który pomoże rozróżnić podobne dźwięki i skorygować ewentualne błędy wymowy.
Jak poznawać odczytania kanji?
Kanji nie wystarczy rozpoznawać po kształcie – trzeba znać odczytanie w danym słowie. Znak 山 oznacza „górę” i samodzielnie brzmi yama, lecz w nazwie 富士山 (ふじさん, Fujisan – góra Fudżi) czyta się go san. Dlatego zamiast uczyć się osobno długiej listy odczytań, zapisuj całe wyrazy wraz z wymową i tłumaczeniem. W czytaniu pomaga furigana, czyli małe znaki kana, najczęściej hiragany, umieszczone nad kanji lub obok nich. Przykładowo nad znakiem 山 może pojawić się zapis やま, wskazujący jego odczytanie. Jeśli zastanawiasz się jak czytać język japoński, nie musisz znać znaków przed rozpoczęciem kursu. W BJ Centre naukę można zacząć od podstaw, stopniowo poznając japońskie pismo, zasady wymowy i sposoby odczytywania słów pod kierunkiem lektora.
Na początku warto skupić się na hiraganie, później dołączyć katakanę, a kanji poznawać stopniowo wraz z nowym słownictwem. Krótkie, regularne ćwiczenia pomagają utrwalać materiał: najpierw rozpoznawaj znaki bez podpowiedzi w rōmaji, czyli zapisie japońskich słów alfabetem łacińskim, a potem czytaj na głos dwa lub trzy proste zdania. Po odsłuchaniu nagrania wróć do miejsc, w których pomyliły Ci się znaki albo długość dźwięków. Nie próbuj zapamiętywać wielu odczytań kanji bez przykładowych słów – kontekst ułatwia ich utrwalenie. W BJ Centre można rozpocząć naukę japońskiego bez wcześniejszej znajomości pisma, wybierając zajęcia stacjonarne w Łodzi lub lekcje online. Sprawdź ofertę kursu dla początkujących i zapytaj o dostępne grupy.